Przejdź do zawartości

Wikipedia:Strona główna/Jutro

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Czy wiesz…

Z nowych i ostatnio rozbudowanych artykułów w Wikipedii, napisanych w ramach Tygodnia Artykułu Koreańskiego II:

…czym charakteryzował się panokseon, szesnastowieczny pogromca Japończyków? (na rycinie)

…jaka legenda jest związana z Parkiem Penisów?

…które ucho wysłał królowi admirał Yi Sun-sin po bitwie pod Okpo – lewe czy prawe?

…dlaczego wieloletniemu prezesowi Hyundai Motor Company nadano przydomek „Chung Pony”?

Wydarzenia

Inwazja Rosji na Ukrainęwojna Izraela z HamasemMistrzostwa świata w piłce ręcznej kobiet

Zmarli: Magda Umer (na zdjęciu)Frank GehryCary-Hiroyuki TagawaSteve CropperTheodor PištěkTom StoppardNatalja PietrusiowaAgnieszka Maciąg

Rocznice

13 grudnia: imieniny obchodzą m.in.: Aubert, Otylia i Łucja; Dzień Pamięci Ofiar Stanu Wojennego
Okrągłe, pięcioletnie rocznice:

Artykuł na medal

Senatorowie dożywotni we Włoszech – członkowie Senatu, wyższej izby Parlamentu Włoch. Instytucję senatorów dożywotnich wprowadziła uchwalona przez konstytuantę Konstytucja Włoch z 27 grudnia 1947 roku. Przepis art. 59 tego aktu prawnego przewidział dwa rodzaje senatorów dożywotnich – z urzędu i z mianowania. Z mocy prawa staje się nim każdy były prezydent Republiki Włoskiej (art. 59 zdanie pierwsze). Ponadto prezydent może powierzyć godność senatora dożywotniego pięciu obywatelom w uznaniu ich zasług dla kraju w sferze społecznej, naukowej, artystycznej lub literackiej (art. 59 zdanie drugie). Spośród prezydentów Republiki Włoskiej z prerogatywy mianowania senatora dożywotniego ani razu nie skorzystali Enrico De Nicola oraz Oscar Luigi Scalfaro. Wszyscy byli prezydenci Włoch sprawowali mandat senatora do czasu swojej śmierci. Mandaty senatorów dożywotnich wykonuje obecnie pięciu senatorów z mianowania. We wrześniu 2023 zmarł ostatni z zasiadających w izbie byłych prezydentów – Giorgio Napolitano. Czytaj więcej…

Dobry artykuł

ORP Pilicapolski średni okręt desantowy z okresu zimnej wojny, jedna z dziewięciu zbudowanych dla Polski jednostek projektu 770D. Okręt mierzył 73 metry długości, 8,52 metra szerokości i miał zanurzenie od 0,9 do 1,85 metra, a jego wyporność pełna wynosiła 751 ton. Uzbrojony był w podwójny zestaw armat automatycznych AK-230 kalibru 30 mm oraz dwie wyrzutnie niekierowanych pocisków rakietowych kalibru 140 mm i mógł przewozić maksymalnie pięć czołgów T-54 lub PT-76. Okręt został zwodowany w październiku 1964 roku w Stoczni Północnej im. Bohaterów Westerplatte w Gdańsku, a do służby w Marynarce Wojennej wcielono go w kwietniu 1965 roku. Intensywnie eksploatowana jednostka, oznaczona numerami taktycznymi 896, 829 i 851, służyła w 2 Brygadzie Okrętów Desantowych 8 Flotylli Obrony Wybrzeża w Świnoujściu. ORP „Pilica” został skreślony z listy floty po ponad 25-letniej służbie w styczniu 1991 roku. Czytaj więcej…